Grafika wektorowa i rastrowa. Co wybrać?

„Żyli byli dwaj bracia: Wektor i Raster. I każdy z nich miał swoją grafikę” – tak właśnie w bajkowy sposób można przedstawić temat całej poniższej informacji, którą przygotowali dla Ciebie specjaliści RPK „Tashuta”. I z którą koniecznie musisz się zapoznać, jeśli nie jesteś szczególnie mocny w tym temacie, ale:

• zamierzasz komunikować się z projektantem na etapie przygotowania makiety zamówienia;
• lub w tym celu chcesz samodzielnie stworzyć swój indywidualny szkic, używając specjalnych programów komputerowych.

Nawet jeśli doskonale znasz różnicę między tymi rodzajami grafiki, nigdy nie zaszkodzi odświeżyć wcześniej zdobytą wiedzę. Ponieważ różnica jest – istotna, choć zarówno obraz rastrowy, jak i wektorowy jednakowo są obiektami graficznymi.

Czym jest grafika?

Z reguły to pojęcie oznacza obraz obiektów, zarówno rzeczywistych, jak i wyobrażonych, ale właśnie tych, które są odbierane naszym wzrokiem. Szczególne miejsce w pracy z obrazami zajmuje grafika komputerowa. Każdy obraz komputerowy ma swój osobny plik określonego formatu, który nazywa się plikiem graficznym.

W zależności od sposobu tworzenia obrazu na komputerze, grafika dzieli się na:

• rastrową;
• wektorową;
• fraktalną,

w zależności od zakresu cyfrowego na:

• czarno-białą;
• kolorową.

Przyjrzyjmy się dokładniej wektorowej i rastrowej formie danych graficznych.

Grafika rastrowa

1. Cechy

Aby rozszyfrować pojęcie „rastra”, można przeprowadzić skojarzenie z siatką, szachownicą lub mozaiką, której puzzle mają postać komórkowych kawałków, wypełnianych pikselami. Swego rodzaju – prostokątna macierz.

Czyli obraz rastrowy – to tablica pikseli, które są najmniejszymi niepodzielnymi elementami, zawierającymi informację o kolorze i jasności. Chociaż same pozostają niewidoczne dla ludzkiego oka i są odbierane jako jednolita, ciągła całość.

Ale przy powiększaniu i skalowaniu obrazu „komórkowość” na ekranie lub przy druku staje się widoczna. Dlatego w grafice rastrowej ważne jest pojęcie rozdzielczości – czyli liczby punktów mieszczących się na jednostkę miary, zapisywane znanym skrótem dpi („dots per inch” – liczba punktów na cal). Im więcej punktów (pikseli) na jeden cal obrazu, tym jest on wizualnie lepszej jakości i wyraźniejszy.

Źródła obrazów rastrowych: aparat cyfrowy, kamera wideo, skaner, różna aparatura medyczna. Najpopularniejszy edytor do pracy z grafiką rastrową – Photoshop. Najpopularniejsze formaty plików: JPEG, PNG i GIF.

2. Zalety i zakres zastosowania

• szczególnie popularna tam, gdzie potrzebny jest efekt fotorealistyczny: wydawnictwo, produkcja reklamowa, druk wielkoformatowy, technologie WEB, tworzenie interfejsów użytkownika, kolaży, obróbka zdjęć itd.;
• doskonale odwzorowuje obrazy o dowolnej złożoności, z dowolną liczbą detali, kolorów, mnóstwem odcieni i płynnych przejść w gradientach;
• ma bardziej znane i proste mechanizmy tworzenia i edycji w porównaniu z grafiką wektorową, dlatego jest łatwiejsza w pracy.

3. Wady

• obrazy rastrowe mają dużą objętość (nawet najprostszy „zje” więcej megabajtów niż taki sam wektorowy);
• nie da się skalować bez utraty pierwotnej jakości obrazu.

Grafika wektorowa

1. Cechy

Tutaj piksele już nie występują. „Blokami budulcowymi” grafiki wektorowej są punkty odniesienia i łączące je krzywe, których krzywiznę opisują wzory matematyczne (czyli – „funkcje” lub „wektory”).

I to wcale nie oznacza, że ani Ty, ani projektant musicie operować wiedzą z matematyki wyższej, pamiętać wszelkie wzory i być ekspertem od parabol i sinusoid. Do tego specjalnie wymyślono edytory graficzne, które po prostu pozwalają rozmieszczać punkty obrazu, łącząc je liniami za pomocą przeciągania myszki komputerowej. Właśnie tak tworzy się taki kształt na obrazie.

W pracy z grafiką wektorową zawsze z pomocą przychodzą najpopularniejsze programy – Adobe Illustrator i Corel Draw. Najpopularniejsze formaty plików: SVG i AI.

Być może znasz pojęcie „krzywa Béziera”, nazwana na cześć francuskiego matematyka, który stosował krzywe matematyczne w procesie projektowania nadwozia samochodu „Renault”. To właśnie ona najczęściej stosowana jest jako uniwersalny, dość prosty i geometrycznie poglądowy wzór do tworzenia grafiki wektorowej. A wszystko dlatego, że zachowuje swój kształt przy skalowaniu.

2. Zalety i zakres zastosowania

• obiekty, z których składają się obrazy wektorowe, mają niewielką objętość i łatwo poddają się modyfikacji;
• nawet silne powiększenie obiektu graficznego pozwala uniknąć utraty dobrej jakości obrazu. Czyli jeśli z pliku wektorowego wydrukować logo na wizytówkę, a potem – na billboard, jego jakość się nie zmieni. I będzie wyglądać jednakowo dobrze w obu wariantach;
• szczególnie popularna w poligrafii i druku materiałów reklamowych: broszur, ulotek, wizytówek itd. Czyli w produktach, które zawierają dane tekstowe, symbolikę marki, ornamenty i wszelkie inne elementy, które można opisać krzywymi;
• stosowana do tworzenia rysunków technicznych, ikon sieci społecznościowych.

3. Wady

• w przeciwieństwie do grafiki rastrowej wektorowa absolutnie nie nadaje się do tworzenia i odwzorowania skomplikowanych, fotorealistycznych obrazów z płynnymi przejściami kolorystycznymi. Czyli dobra jest tylko do odwzorowania prostych elementów;
• nie jest tak prosta w pracy, jak rastrowa, wymaga sporo dodatkowych i profesjonalnych umiejętności w procesie tworzenia i edycji, a także zwiększonej mocy obliczeniowej;
• nie każdą scenę graficzną można odwzorować w formie wektorowej, szczególnie dotyczy to skomplikowanych obrazów o szerokiej gamie kolorystycznej, wymagającej ogromnej liczby punktów i krzywych.

Podsumujmy

Czy można połączyć grafikę wektorową i rastrową? Można. Wszystko zależy od doświadczenia projektanta, z którym będziesz pracować. Obiekty wektorowe łatwo konwertuje się na rastrowe (do tego istnieją specjalne konwertery), a odwrotnie – jest już dużo trudniej.

Chociaż, po co wszystko komplikować! Każdy rodzaj grafiki ma zarówno swoje plusy, jak i minusy, ponieważ służy do rozwiązywania różnych zadań. Najważniejsze – zrozumieć: jakie zadanie stoi właśnie przed Tobą i jaki powinien być wynik końcowy.